Over haiku

Als ik een haiku schrijf, staan al mijn zintuigen op scherp en ben ik even helemaal in het hier en nu.

Haiku is een Japanse dichtvorm. De korte, levendige gedichten lijken een complete beschrijving te geven van momenten in het leven van de dichter. De klassieke haiku geeft uitdrukking aan diepe emoties en filosofische inzichten. De waardering voor de natuur en de seizoensveranderingen, de vergankelijkheid van het leven, liefde en verlies zijn terugkerende thema’s.

Een haiku oogt eenvoudig, maar schijn bedriegt. Schrijvers in de Japanse traditie hadden jaren nodig om hun techniek te perfectioneren. Een klassieke haiku telt drie regels van 5-7-5 lettergrepen. Strikt genomen heeft een haiku slechts essentiële woorden. Het bevat een (indirect) seizoenswoord dat de stemming en de atmosfeer van het gedicht bepaalt. Regen, bloesem en jong gras duiden op de vreugdevolle dagen van de lente. Terwijl de maan en eenzame dennenbomen verwijzen naar de melancholie van de herfst…

De beroemdste haikudichters leefden in de 17e en 18e eeuw, zoals Matsuo Basho, Taniguchi Buson en Kobayashi Issa. Ik vind het fascinerend hoe die Japanse zenmeesters zoveel in een eenvoudige haiku kunnen verpakken. Soms ligt de hele kosmos erin. Ze raken via iets kleins aan iets heel groots.